این زینب کاظمخواه وسمیه مومنی را که گرفتند به اندازه صدسال پیر شدم.

 
http://www.resalat-news.com/Fa/?code=18097
رسالت نوشت :چندي پيش جشن منتقدان سينما در فرهنگسراي ارسباران برگزار شد و در اين جشن انواع و اقسام جوايز به بازيگران و فيلمسازان و حتي منتقدان اهدا شد، اما جاي يک جايزه در بين اين جوايز خالي بود و آن “زرشک زرين” براي فيلم سينمايي “دختر ميليونر”.
جا داشت جهت قدرداني از زحمات سازندگان اين اثر يک
 “زرشک زرين” به آنان تقديم مي شد!
برخي معتقدند که اين گونه آثار سخيف و به عبارت ديگر نازل و سطحي هستند ولي برخي ديگر معتقدند که اين گونه آثار به صورت کلي و اين اثر به صورت خاص نه تنها سطحي نيستند بلکه زير سطحي و زيرخاکي و عتيقه هستند. اگر ما يک دسته بندي در ابتداي کار داشته باشيم به اين رويکرد مي رسيم که آثار يا متعلق به سينماي مذهبي يا دفاع مقدس (سينماي جنگ) هستند يا متعلق به سينماي روشنفکري و هنري و جشنواره اي و دسته ديگر سينماي تجاري يا بدنه هستند. سينمايي که هميشه مورد انتقاد است، سينماي تجاري و بدنه است که براي رونق اقتصادي هنر صنعت سينما وجودش لازم است و هم براي تماشاگر که بتواند ساعتي را فارغ از دغدغه هاي روزمره سپري کند؛ و با اين نگاه بدان نگريسته مي شود که کمترين کيفيت هنري و اخلاقي را دارد اما يک نکته هميشه فراموش مي شود آن هم اينکه اين ژانر سينمايي هم براي خود قواعد حداقلي دارد و اصولا جذب تماشاگر نيز قاعده هايي دارد که سينماي تجاري اغلب براي جذب و تثبيت  تماشاگر  آنها را رعايت مي کند و هر اثري که اين پيش شرط ها را رعايت نکند نمي تواند در اين ژانر قرار بگيرد. دختر ميليونر هم که موضوع اصلي اين نوشتار است از اين قاعده جدا نيست اما نتوانسته حداقل ها و ملزومات يک ژانر سينمايي را داشته باشد. در واقع نقد اين گونه آثار امر سهل و ممتنع مي نمايد و صد البته عملا بي فايده است و مي بايست اين جريان فکري را که فيلم محصول رويکرد آن است کنکاش کرد و به نقد کشيد.
اثر را از جهات گوناگون از جمله ساختار، موضوع، شخصيت  پردازي، پردازش موضوع، تعليق و کشش داستاني مي توان واکاوي کرد. البته به شرط اينکه عناصر داستاني و  سينمايي را داشته باشد و اگر فاقد آنها باشد که سالبه به انتفاع موضوع مي شود. در مورد دختر ميليونر اين مفهوم، مصداق واقعي يافته، چون از عناصر ساخت درام يا بسياري را ندارد يا اينکه ناقص دارد و به طور کلي فاقد انسجام داستاني و تکيه گاه عناصر داستاني است يعني نتوانسته راحت ترين عنصر را که تکيه بر يکي از عناصر داستاني است دارا باشد. به عبارت ديگر اگر کارگردان به جاي ساخت اين معجون از يک عنصر به تنهايي بهره  مي برد اثرش به مراتب بهتر از اثر فعلي بود. مثلا اگر يک ساختار روايي و مهم تر از آن منطق روايي داشت و از حداقل ها برخوردار بود لازم نبودزرشک زرين به آن  بدهيم.
قصه فيلم از اين قرار است که يک پسر فقير که اتفاقا خواننده کافه يعني سفره خانه سنتي است عاشق يک دختر پولدار مي شود و سعي دارد با همکاري دوستش  به هدف خود (ازدواج) برسد. در اين ميان پسرعموي او سعي دارد مال و اموال او را تصاحب کند. به واقع يک مثلث عشقي دهه هفتادي را به وجود مي آورند. هرچند نمي توان به تنهايي آن را مثلث عشقي دانست بلکه آن را مي توان واکس زده فيلم فارسي و بالاخص شاخص ترين اثر آن دانست؛ که فقط فضا و مکان آن تغيير کرده و سعي دارد با آن فضاسازي يک لذت بصري به بيننده دست بدهد. دختر فقير، پسر پولدار يا بالعکس و عشق و روابط عاطفي مابين آنها از عناصر شناخته شده فيلم فارسي هستند.
اين نکته اي نيست که کارگردان بتواند آن را ناديده بگيرد. اصولا تکرار قصه مکرر عشق، کار بدي نيست بلکه نوع پرداخت است که مي تواند قصه هزار باره عشق را زيبا جلوه دهد، وگرنه تکرار مکررات، شاهکار نيست.
اگر نگاهي به شخصيت پردازي اين اثر داشته باشيم بيشتر به تي‘ مي ماند البته آن هم نه يک تي‘ کامل بلکه تي‘ من درآوردي و نصفه و نيمه. مثلا ثريا قاسمي با آن سابقه طولاني يکي از بدترين نقش هاي خود را بازي کرده و نشان داده که مي تواند به اين بدي هم بازي کند! يک نکته ديگر هم اثبات کرده که در اين سال ها بازيگران شناخته شده که حضور در هر فيلمي را نمي پذيرند به دليل مسائل مالي حاضرند اعتبار چندين ساله خود را به حراج بگذارند. يوسف تيموري و مهران غفوريان که شخصيت هاي تلويزيوني را تکرار مي کنند و از فرط تکرار نياز به توضيح زيادي نيست. غفوريان يک فرد بي خيال و تيموري يک شخصيت عاشق پيشه که در مجموعه هاي مختلف اين نقش و تي‘ را تکرار کرده اند. مي شود سکانس به سکانس فيلم را بازشناسي کرد و پلان به پلان به بررسي اجزاي فيلمسازي و قصه پردازي اشاره کرد و يا مي توان به کليت اثر و ساختار کلي و يا به لوکيشن اشاره کرد که  مثل بقيه اجزاي فيلماز هيچ منطقي پيروي نمي کند. مثلا اگر لوکيشن زاهدان بود يا اهواز چه تفاوتي پيدا مي کرد يعني بي دليل و بدون تاثير بودن لوکيشن فيلم را مي رساند.
مثلا حتما بايد خانه دختر بسيار زيبا و شيک باشد که بيشتر شبيه قصر است و دختر در رويا سير کند و يا اينکه تهيه کننده بايد با استفاده از ابزارهاي مختلف، پول و هزينه فيلم را تامين کند. يا اينکه اصولا چه لزومي دارد که ما روي شهري که فيلم در آن ساخته شده اصرار کنيم. وقتي قصه و داستان آن، ساختاري قوي و تازگي ندارد، وقتي قصه اش تکرار مکررات است و  کارگردان سعي نمي کند يک مطلب تازه بگويد و يا حداقل يک پرداخت اصولي صورت نمي گيرد، نتيجه اين مي شود که سينماي ايران هر روز با کاهش تماشاگر روبرو شود و اين رويگرداني حاصل فيلم هايي است که باري به هر جهت ساخته شده و روانه پرده نقره اي رنگ سينما شده اند. به نظر مي رسد سينماگران به جاي توليد انبوه آثار سينمايي، ضعف تئوريک و پشتوانه علمي خود را  قوي کنند و مصداق بارز “کم گوي و گزيده گوي چون در” باشند.

 

۱-اولین بار که مهدی نادری را دیدم دقیقا ده سال پیش بود در یک روز سرد زمستانی و حوالی انجمن سینمای جوان . من تازه خبرنگار افتخاری ایسنا شده بودم وبرای گرفتن اولین خبرها وگفت وگوهای سینمایی ام به انجمن سینما جوان فرستاده شدم .مهدی نادری اولین فیلمسازی بود که باهاش آشنا شدم وتونستم خبریا گفت وگویی ازش بگیرم .

 ۲- مهدی نادری را تو این سالها زیاد دیدم و باهم خیلی دوست بودیم .همیشه اسم کوچک منو اشتباه می گفت ومی گه !به من همیشه می گه مجید .

 ۳- پارسال تو مرکز گسترش سینمای مستند وقتی منو دید جلوی دوستم بهم گفت بابا تحویل نمی گیری هوای مارو نداری!

 ۴- امسال تعریف بسیار زیادی از فیلم بدرود بغداد شنیده بودم و علی رغم اینکه اصلا پامو تو سینمای مطبوعات نگذاشته بودم (کاری که خیلی ها به خاطر آن منو تحسین کردند)بدم نمی اومد که این فیلم را ببینم .

 ۵- چند تا بلیط از سینما سروش بهم داده بودند که چند تاش برای روز پنجشنبه بود . فیلمهای روز پنج شنبه سینما سروش اصلا خوب نبود .اون روز بارون هم می آمد ومن حال بیرون اومدن از خونه را دریک روز پنج شنبه تعطیل نداشتم . برای خرید روزنامه و خوردن غذا مجبور شدم بیام بیرون . الکی الکی و همینجور تصادفی وشانسی به سینما سروش نزدیک شدم .سانس ۱۵:۳۰فیلم خانواده ارنست را داشت . ناگهان دیدم نیم ساعت قبل از فیلم یکی از کارمندان سینما داره روی اسم فیلم خانواده ارنست خط می کشه ومی نویسه : بدرود بغداد.کلی کیف کردم .انگار قسمت ام این بود که حتما فیلم مهدی نادری را ببینم.

 ۶- هوشنگ گلمکانی تو مجله فیلم کلی از این فیلم تعریف کرده بود . جاهای دیگه ای هم کلی تمجید شنیده بودم .آزاده کریمی وگلاویژ نادری هم از فیلم خیلی خوششون اومده بود .

۷- به مهدی نادری چند بارزنگ زدم .موبایلش یا خاموش بود یا جواب نمی داد .وقتی امروز تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم گفتم ببین این تویی که منو تحویل نمی گیری . خب البته حق داره تحویل نگیره .برای اینکه کلی از فیلمش تعریف می کنند.

 

کیهان در ستون اخبار ویژه خود به علی معلم حمله کرد .

 کیهان نوشت :عقده گشايي مجري مراسم اختتاميه جشنواره بيست و هشتم فيلم فجر درباره مسائل سياسي، باعث تعجب برخي از اهالي فرهيخته سينما و مطبوعات شد.
«علي معلم» كه مديرمسئول يك ماهنامه زرد سينمايي است در بخشي از اجراي غيرحرفه اي خود با اشاره به برج ميلاد، طعنه زشتي به كارگزاران حكومتي زد.
در حالي كار اجراي اختتاميه به نامبرده سپرده شد كه دو روز پيش از آن، همسر وي، با لباس و دستبند سبز در مركز همايش هاي ميلاد حاضر شده بود.
«علي معلم» تا جايي به عقده گشايي روي آورده بود كه مجري يكي از ايستگاه هاي راديويي نيز، به انتخاب حساب شده شعر حافظ توسط وي، اعتراضي تلويحي كرد. نكته قابل توجه ديگر درباره رفتار مجري مراسم اختتاميه جشنواره فجر، نام بردن فيلم خودش در ميان برگزيدگان يكي از بخش ها بود كه معلوم شد فيلم ديگري برنده واقعي بوده است. و البته مسئول روابط عمومي جشنواره بعداً اعلام كرد، اين اشتباه به خاطر غلط تايپي صورت گرفته است!
ماهنامه سينمايي فرد مذكور، به دليل استفاده ابزاري از تصاوير زنان بازيگر، مدت ها در توقيف بود

جمیله دارالشفایی، فیلمنامه نویس و خواهرش بنفشه دارالشفایی فعال عرصه موسیقی، روز 5شنبه پس از احضار به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات بازداشت و به زندان اوین منتقل شدند.
به گزارش نوروز، وزارت اطلاعات پس ار احضار جمیله دارالشفایی از وی خواست تا با خانواده خود تماس گرفته و از خواهر، پدر و مادرش نیز بخواهد تا به اداره اطلاعات مراجعه کنند.
ماموران وزارت اطلاعات پس از چند ساعت بازجویی از آنها، دو دختر این خانواده را بازداشت کردند. سپس همراه با پدر و مادر آنها به منزل مسکونی این خانواده مراجعه کرده و آنجا را نیز مورد بازرسی کامل قرار دادند.
پدر و مادر این دو فعال هنری پس از تفتیش منزلشان آزاد شدند.
از سوی دیگر، 3عضو دیگر این خانواده نیز بازداشت شدند.
ماموران وزارت اطلاعات با مراجعه  به منزل یاشار دارالشفایی، دانشجوی دانشگاه تهران که پسرعموی این دو فعال عرصه هنری است، وی را نیز همراه با برادر و مادرش بازداشت کردند.
البته کاوه دارالشفایی و مادرش توران کبیری امروز آزاد شدند، اما یاشار که پیش از این و در روز 13آبان نیز بازداشت شده بود، هنوز در بند است.
به گزارش نوروز، ظاهرا بازداشت جمیله و بنفشه دارالشفایی ارتباطی با بازداشت پسرعموی آنها ندارد.
گفتنی است، جمیله دارالشفایی فیلمنامه‌نویس سینما و تلویزیون است. وی با مجله فیلم‌نگار هم همکاری دارد.
بنفشه دارالشفایی نیز فارغ التحصیل رشته موسیقی از دانشگاه هنر و مدرس موسیقی و آواز کلاسیک است.

 آزاده کریمی : فيلم سينمايي «هرشب تنهايي» به كارگرداني رسول صدرعاملي در تعطيلات آخرماه صفر روي پرده سينماها مي‌ماند. «علي سرتيپي» مدير فيلميران در گفت‌وگو با خبرنگار سينمايي فارس در اين باره گفت: در ايام عزاداري پيش رو فيلم «هر شب تنهايي» به لحاظ مضمون و حال و هوايي كه دارد، روي پرده خواهد بود و به نمايش خود ادامه خواهد داد.
وي افزود: اكران اين فيلم با توجه به استقبال مردم از آن، كماكان ادامه خواهد داشت.
«هر شب تنهايي» با بازي ليلا حاتمي و حامد بهداد، داستان زني است كه با همسرش به مشهد مقدس سفر مي‌كند و به دنبال رفع مشكلاتش است.

تلاش علیه جهل و کهنه پرستي

 

آیا حقیقت بر خرافات و تعصب پبروز مي شود؟

لس آنجلس تایمز :این سووالي بود که یکشنبه عصر، درحالیکه 14 زن و مرد سیاه پوس در نمایش گالیلئو گالیلئي به کار گرداني داریوش فرهنگ،بدور گالیله ستاره شناس، حلقه زده بودند در سالن طنین انداخته بود. این نمایش اقتباسي کابوس گونه و سیاسي از نمایشنامه " زندگي گالیله" نوشته نماشنامه نویس آلماني، برتولت برشت است.

ستاره شناس ایتالیایي بزور مجبور شد این حقیقت علمي را که زمین بدور خورشید مي گردد،انکار کند زیرا کشف او مغایر با باورهاي کلیسا بود.

در میان کساني که در کابوس، این دانشمند را محاصره کرده بودند، اعضاي کمیته تفتیش عقاید هم بودند دانشمندان و ریاضیدانان را که تلاش مي کردند مردم را وادارند تا با چشمان خود به بهشت نگاه کنند و نه از دریچه مذهب، برحذر مي داشتند.

یک گیوتین گوشه سمت راست سالن تئاتر شهر برپا شده بود.

دوبار از آن استفاده شد، یک بار در سکانس کابوس و در انتهاي بازي زماني که گالیله مجبور مي شود دستیافته هاي علمي اش را در دادگاه نمایشي انکار کند.

در ایران هم وضعیتي موازي وجود دارد. (...)و سرنوشت سیاسي ایران بعد از انتخابات هم بحراني است.

فرهنگ، هنرپیشه و کارگردان قدیمي، در یک مصاحبه گفت که من برداشتي آزاد از نمایش داشتم و در آن تقابل عقل و جهل، جامعه نوين و کهنه و تقابل روشنايي و تاريکي‌ را نشان داده ام. این نمایش در جشنواره تئاتر فجر بروي صحنه رفته است.باوجود تحریم داخلي برنامه هاي فجر به دلیل بحران هاي بعد از انتخابات، هیچ کس اجازه نداد که ماه ها تمرین گروه نمایش "گالیله" به هدر برود.

سالن تائر در روز اجرا پر شده بود. شهریار، نمایشنامه نویس، که نخواست نام خانوادگي اش را بگوید، معتقد است:« انتخاب "زندگي گالیله" در این مقطع از تاریخ ایران، انتخاب هوشمندانه اي است».

فرهنگ و سعید شهسواري همکارش در نوشتن سناریو، ماخذهایي از تاریخ ایران را وارد نمایش کرده اند، بعنوان مثال این موضوع که نظریه گالیله نه تنها در قرن 16 توسط منجم لهستاني، کوپرنیک، اثبات شده بود بلکه در قرن 11 هم ابوریحان بیروني، ستاره شناس ایراني هم نظریه گردش زمین بدور خورشید را داده بود.

نویسندگان نمایشنامه اشعاري از شاعر مخالف معاصر احمد شاملو در آن بکار برده اند. وقتي که بازیگر نمایش، امین تارخ، که نقش گالیله را بازي مي کند به یکي از کارهاي شاملو اشاره مي کند، و در اینجا منظورش پاپ است، " ایرن برف را دیگر سر باز ایستادن نیست" با تشویق شدید تماشاگران مواجه مي شود که از شباهت نمایش به ماجراهاي بعد از انتخابات، پوزخند مي زنند، آه مي کشند و حتي گریه مي کنند.

یکي از یاران گالیله، شعري از شاملو را مي خواند:« ترس من همه از مردن در سر زمینی است که مزد گورکن از آزادي آدمی افزون باشد.»

در نمایش فصل زمستان از چهار فصل ویوالدي پخش مي شود که آهنگي غم انگیز است.

در انتهاي نمایش، آندره آ، فرزند گالیله، مي گوید:« ما ملت بیچاره اي هستیم که قهرماني نداریم»

گالیله در پاسخ مي گوید:« بیچاره ملتي که نیازمند قهرمان باشد».

صداي تشویق سالن را پر مي کند.

نمایش که در آخرین روز جشنواره به روي پرده رفت قرار است تا ماه مارس اجرا شود.

منبع: لس آنجلس تایمز 31 ژانویه

به گزارش خبرگزاري فارس، اين كتاب در 64 صفحه منتشر خواهد شد و در آن 30 جمله كوتاه در قالب طرح و كاريكلماتور همراه با تصويرگري آورده مي‌شود.
«چقدر هيچ كس شبيه تو نيست» داراي سه بخش با نامهاي «عشق»، «عرفان» و «عصيان» است كه در بخش نخست نوشته‌ها حال و هواي عاشقانه دارند، در بخش دوم همانطور كه از نام آن پيداست تم نوشته‌ها عارفانه است و در بخش پاياني فضاي نوشته‌ها به تجربيات روزمره زندگي امروزي نزديك‌تر مي‌شود.
شعرها و كاريكلماتورهاي اين كتاب منتخبي از نوشته‌هاي دانش است كه در فاصله سالهاي 84 تا 87 نوشته شده است.
مديريت هنري اين كتاب كه داراي 30 طرح گرافيكي است و در كنار هر جمله طرح‌هاي مربوط بدان در صفحه‌اي مستقل آورده شده، برعهده حسين ساماني است.
«چقدر هيچ كس شبيه تو نيست» كه به تازگي مجوز نشر گرفته است تا اواسط اسفندماه توسط نشر حوا به بازار كتاب عرضه خواهد شد.
اين شاعر همچنين كتاب «30 سال 30 مجري» را كه به معرفي 30 مجري محبوب و سرشناس تلويزيون ايران در سي سال نخست انقلاب مي‌پردازد، در دست چاپ دارد كه با دريافت مجوز توسط نشر حوا براي گروه سني نوجوان منتشر خواهد شد.
در اين كتاب جايگاه هنري و حرفه‌اي 30 مجري سرشناس تلويزيون مورد بررسي قرار مي‌گيرد.
اين كتاب همچنين حال و هواي خاطره‌هايي كه كودكان و نوجوانان سه دهه به ويژه نسل اول انقلاب از ديدن برنامه‌هاي كودك داشته‌اند را زنده مي‌كند.
انتهاي پيام/م

هفته نامه یالثارات در هفته های اخیر انتقادات فراوانی را نسبت به جشنواره فیلم فجر و معاونت سینمایی وارد کرده است .
 به گزارش سرویس فرهنگ وهنرجهان ،این هفته نامه در شماره اخیر در مطلبی عنوان کرده :اقدام جشنواره فیلم فجر در نمایش برخی فیلمهای توقیفی در ساعتهای پایانی شب به تقلید از شبکه های ماهواره ای صورت گرفته است . به نوشته این هفته نامه برخی از شبکه های مستهجن غربی در ساعات نیمه شب اقدام به پخش برنامه های پورنو خود می کنند.ظاهرا بعضی از دست اندرکاران فرهنگی کشور ما این روش را برای راضی کردن هنرمند نمایان و روشنفکران مبتذل پرست کار آمد یافته اند!چون در جشنواره امسال در نیمه شب سانسی ویژه برای نمایش فیلمهایی که مملو از فحاشی به نظام و انقلاب یا شوخی های....هستند اختصاص یافته است .
 یالثارات الحسین مطلب دیگری خطاب به وزیر ارشاد نوشته و با اشاره به اینکه وزیر ارشاد دانش آموخته فقه اهل بیت است باصراحت از برخی فیلمهای جشنواره امسال انتقاد کرده و افزوده :آیا قرار است شما جا پای مهاجرانی بگذارید ؟شما باید هرچه زودتر تکلیف خودرا با معاون سینمایی خود روشن کنید .اگر اختیار عزل چنین معاونی را ندارید استعفا بدهید تا لااقل شریک جرم چنین معاونی نباشید.

آغاز«روز رستاخيز»
فيلم سينمايي «روز رستاخيز» به کارگرداني احمدرضا درويش جلوي دوربين رفت.
به گزارش «باني فيلم»، اولين پلان‌هاي اين فيلم همزمان با اربعين حسيني در بم فيلمبرداري شد که فرهاد قائميان در نقش «حر» جلوي دوربين رفت. پيش از اين «باني فيلم» در خبري فهرست اسامي بازيگران فيلم را اعلام کرده بود که جمشيد مشايخي، حسن پورشيرازي، پوريا پورسرخ، شقايق فراهاني و سروش گودرزي نيز در جمع عوامل حضور داشتند. به گفته تهيه‌کننده «روز رستاخيز» بزودي فهرست کامل بازيگران اين فيلم اعلام مي‌شود.
«روز رستاخيز» که مراحل تحقيق و نگارش فيلمنامه آن چندين سال به طول انجاميده جزو پروژه‌هاي فاخر سينماي ايران است و قرار است سندي تاريخي در مورد واقعه کربلا در سطح بين‌المللي باشد. درويش بعد از «دوئل» فيلمي نساخته و «روز رستاخيز» جديدترين پروژه‌اش در مقام کارگردان به حساب مي‌آيد.
گذراندن ماه‌ها براي آماده‌سازي مراحل مختلف اين فيلم نشان از عظمت فيلم ديني «روز رستاخيز» مي دهد. فيلمي كه توليد‌ش با معيار‌هاي بين‌المللي قابل سنجش خواهد بود.
بيش از 60 درصد از فيلمبرداري اين فيلم در اطراف شهرستان بم و مابقي آن در شهداد، اصفهان، تهران، شاهرود و کشور سوريه ضبط مي‌شود. شهرهاي مکه، کوفه، دمشق و بخشي از شهرهاي مدينه، بصره و نيز دشت کربلا جغرافياي اصلي اين فيلم را تشکيل مي‌دهند. علاوه بر بازيگران ايراني هنرپيشه‌هايي از کشورهاي سوريه، کويت، عراق و انگلستان ايفاگر نقش‌هاي مختلف در فيلم «روز رستاخيز» هستند. عوامل اين پروژه عبارتند از حسين جعفريان مدير فيلمبرداري، مجيد ميرفخرايي طراح صحنه و لباس، محسن موسوي طراح چهره‌پردازي، يدا... نجفي صدابردار و علي قائم مقامي مدير توليد. فيلم سينمايي«روز رستاخيز» روايت سينمايي از حوادث عاشورا به نويسندگي و کارگرداني احمدرضا درويش است

مشاور مطبوعاتی محمود احمدی نژاد به انتقاد از حسین شریعتمداری پرداخت که شش ماه قبل در یادداشتی ، اسفندیار رحیم مشایی معاون رییس جمهور را به مهره کودتای مخملی و یک عامل وابسته به خارج و تلاش برای عبور از ارزش‌های اسلامی و انقلابی و زیرپا نهادن قوانین مسلم جمهوری اسلامی ایران متهم کرده بود.

جوانفکر در وبلاگ خود نوشت : آقای شریعتمداری در آن یادداشت به طور حیرت‌انگیزی رئیس جمهور محترم را به دلیل انتصاب آقای رحیم مشایی به سمت معاون اول خود مورد عتاب و سرزنش قرار داده و مدعی شد که رییس‌جمهور از ابتدا این انتصاب را "بدون کمترین توجیه منطقی و دلیل عقلانی" انجام داده است.

وی یادآور شد :رهبر معزز انقلاب ، پس از کناره گیری آقای رحیم مشایی از معاون اولی رئیس جمهور ، طی سخنانی فرمودند: در این موضوع نباید به کسی بیهوده تهمت زد و او را به خاطر یک امر ، از همه آنچیزهایی که صلاحیت او محسوب می شود ، نفی کرد.

این سخنان به روشنی از اختلاف دیدگاه رهبر روشن ضمیر انقلاب با یک جریان مدعی که آقای حسین شریعتمداری مدیر مسوول محترم کیهان از چهره های شاخص آن محسوب می شود ، حکایت می کند.

تفاوت فاحش میان این دو دیدگاه  ، به اندازه نگاه تایید کننده صلاحیت های رحیم مشایی برای تصدی سایر مسوولیت ها و نگرش دیگری که او را عامل بیگانه ، حامی اسرائیل و مهره کودتای مخملی معرفی می کند ، قابل درک و رویت است.

تعارض و تناقض این جبهه گیری عجیب آقای شریعتمداری با رهنمودهای رهبر فرزانه انقلاب که پس از کناره گیری آقای رحیم مشایی از سمت معاون اولی رئیس جمهور صورت گرفت ، مدیر مسوول محترم روزنامه کیهان را ناگزیر از آن ساخت تا در یک یادداشت دیگر بر موضع غیرقابل توجیه خود سرپوش بگذارد و از این رهگذر مانع از دیده شدن اختلاف نگرش او به مسائل و تحولات سیاسی با دیدگاه رهبر فرزانه انقلاب شود.

آقای حسین شریعتمداری در کیهان نوشت : وظیفه خود می دانم که با نوشتن این وجیزه، آنچه دیروز نوشته بودم را تصحیح کرده و اذعان کنم در اعتراض و انتقاد به کسانی که نامشان در آن نوشته به میان آمده ، زیاده روی شده بود.»

مشاور مطبوعاتی احمدی نژاد در ادامه تصریح کرد : «از روزنامه کیهان و مدیر مسوول با تجربه آن انتظار می رفت که با درس گرفتن از این موضوع ، از آن پس در قبال رئیس جمهور محترم و آقای رحیم مشایی رئیس دفتر رئیس جمهور با درایت و تامل بیشتری اظهار نظر کند و نشان دهد که به اندازه ادعاهایی که مطرح می کند ، در عمل پی جوی منویات و خواست رهبر عزیز انقلاب است. 

دهم بهمن ماه یعنی کمی بیش از شش ماه پس از این یادداشت ، روزنامه کیهان بار دیگر مخاطبان خود را حیرت زده کرد و آنها را از یک سو نسبت به تعهد و پایبندی این روزنامه در داعیه هایی که برآن پای می فشرد ، مردد ساخت و از سوی دیگر این سووال را در برابر مخاطبان قرار داد که آیا دوستان کیهانی ، برای درس گرفتن از حوادث و رویدادها ، از هوشمندی و درک کافی برخوردارند؟ 

شتابزدگی آشکار روزنامه کیهان در موضعگیری غیرمنطقی در برابر رئیس جمهور را می توان، از استناد این روزنامه به یک مصاحبه بی اساس و تکذیب شده با آقای احمدی نژاد ، درک کرد».

جوانفکر در ادامه افزود : «چگونه است که آقای شریعتمداری حق انتقاد و اعتراض به رئیس جمهور را برای خود قائل است اما در همان حال حاضر به تحمل نگرش انتقادی یک کارگردان سینما به یکی از دستگاههای اجرایی کشور ، هرچند آن دستگاه ، وزارت اطلاعات به عنوان یکی از دستگاههای مهم و حساس کشور باشد ، نیست؟ به راستی باید پرسید که این دیدگاه کیهان ، از چه منطقی تبعیت می کند؟ بر پایه کدام "دلیل عقلابی"

انتقاد و اعتراض به رئیس جمهور امری مباح ، لازم و واجب شمرده می شود اما رویکرد انتقادی در فیلمی که در جشنواره فیلم دهه فجر جایزه برتر را به دست آورده است ، به مثابه مخدوش کردن همه ارزشهای انقلابی نهفته در سیستم اطلاعاتی کشور معرفی می گردد؟ چرا سطح این ارزشها را تا این حد تنزل می دهید که با جهت گیری یک فیلم ، آن را ازدست رفته می پندارید یا وانمود می سازید؟»

جوانفکر هم چنین گفت : « اما از دوستان کیهانی باید پرسید که چرا به برطرف کردن دوگانگی در دیدگاههای خویش و اصلاح برخی از نگرشها و رفتارهای غیرهمسو با نظر رهبری معزز نمی پردازید و همچنان بر همان مشی و منشی اصرار می ورزید که پیشتر به واسطه آن ، در معرض ملامت رهبری عزیز قرار گرفتید؟!

هشدار به دیگران در باره ابتلا به "التقاط فرهنگی" محل اشکال نیست چرا که این هشدارها اگر برآمده از نیک اندیشی و خیرخواهی باشد ، امری پسندیده است اما طرف هشدار دهنده باید مراقبت کند که با تکرار "زیاده رویها" ، خود به این بیماری صعب العلاج مبتلا نشود» .

رییس اداره سیاسی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در مراسم اربعین حسینی در مسجد حبیب‌بن مظاهر اصفهان در سخناني به تحليل فيلم انتخاباتي مير حسين موسوي و اظهار نظر درباره فاطمه معتمد آریا پرداخت . جواني خاطر نشان کرد: در دو مستند تلویزیونی میرحسین موسوی این مساله مشخص است که در مستند اول به دیدار مراجع می‌رود و همسر شهید باکری نشان داده می‌شود که می گوید وقتی موسوی را می بینم شهید باکری را حس می‌کنم و در مستند دوم می بینیم برای مخاطب دیگری ساخته می‌شود و در آن خانم زهرا رهنورد، معصومه ابتکار و فاطمه معتمد آریا حضور پیدا می‌کنند.
وی افزود: خانم معتمدآریا نماد یک فمینیست است و حضور زهرا رهنورد در کنار موسوی این تصور را ایجاد می‌کند که پس از پیروزی موسوی، او معاون اول او خواهد شد.
وی افزود: اگر بخواهیم بدانیم زهرا رهنورد کیست که البته نام واقعی دیگری نیز دارد، وقتی رابطه او با شیرین عبادی را بررسی کنیم می‌بینیم شیرین عبادی فردی است که از نظر عقاید عریان و آشکار است ولی رهنورد فردی با همان اعتقادات ولی پوشیده است

به بهانه بازی لیلا حاتمی در فیلم هرشب تنهایی رسول صدر عاملی 

 

 محمد تاجیک :این روزها فیلم هرشب تنهایی ساخته رسول صدر عاملی بر پرده سینماهای تهران وشهرستانها قراردارد. فیلمی که علی رغم آنکه در بدترین زمان ممکن در طول سال یعنی درزمستان وهمزمان با جشنواره اکران شد از فروش بی سابقه ای برخوردار شده است . تا به حال ودر طول سالهای اخیر سابقه نداشته که فیلمی جدی و غیر کمدی با چنین فروش قابل توجهی مواجه شود .

لیلا حاتمی و حامد بهداد تنها بازیگران حرفه ای این فیلم هستند و لیلا حاتمی براساس آنچه که منتقدان درباره بازی او نوشته اند یکی از بهترین نقش آفرینی های سینمای ایران را درطول سالهای اخیر داشته است .

 /ليلا حاتمي چگونه  جايگزين هديه تهراني شد/

اما ابتدا قرار بود هدیه تهرانی در فیلم صدر عاملی بازی کند . آقای صدر عاملی در مصاحبه ای با برنامه ای تلویزیونی درباره بازی لیلا حاتمی در "هر شب تنهايي" می گوید: قرار بود در اين فيلم هديه تهراني بازي کند که به دليل بيماري نتوانست و ليلا حاتمي را انتخاب کردم و بعداً ديدم من اشتباه کرده بودم و ليلا از اول مناسب اين نقش بوده است .

 /هیچ وقت آدم پرکاری نیستم/

 

 گفته می شود لیلا حاتمی در سالهای اخیر بازیگر کم کاری بوده است .خود او در گفت وگویی با زهرانعیمی در هفته چلچراغ در پاسخ به سوالی که چند سالی هست که شما را درسینما نمی بینیم می گوید :اما نبودنم اتفاقی شد. من کار کردم ولی کارهام به نمایش در نیامد. البته هیچ وقت آدم پرکاری نیستم .این سال ها هم باهمان ریتم همیشگی ام کار کردم چه بسا در دو سال اخیر نسبت به گذشته پرکارتر شده ام. اما نمایش فیلم هایم به تعویق افتاد. مثل "هرشب تنهایی" .این فیلم طوری بود که باید حتما بازی می کردم .

 /زوج لیلا حاتمی وعلی مصفا/

 او درادامه همین مصاحبه در پاسخ به سوال دیگری که  اینکه دوباره با همسرتان کار می کنید اتفاقی بوده؟می گوید :نه ،همیشه بعد از فیلم لیلا هرچه سناریو به ما می دادند دوتایی بوده و البته خیلی هم احتراز کردیم از اینکه یک زوج هنری بشویم اما فکر می کنم به هر حال چیز جالبیه که معمولا دوست دارند در فیلم ها دوتایی باهم باشیم .معمولا ما از این موضوع دوری می کنیم چون دوست نداریم تکراری شود .همیشه جلویش را گرفتیم.

 

/تمجید کم نظیر یک منتقد/

 

 آرش خوشخو از منتقدان مشهور سینمای ایران وسردبیر روز نامه تهران امروز سال گذشته ودر هنگام حضور فیلم" هر شب تنهایی" درباره بازی لیلا حاتمی در یادداشتی نوشته بود :آنچه هر شب تنهايي را از حافظه مان خارج نمي کند فراتر از کارگرداني صدر عاملي و صدابرداري ماهرانه فيلم و بازي متفاوت حامد بهداد، حضور حيرت انگيز ليلا حاتمي است.
آقای خوشخو در بخش دیگری از مطلب خود می نویسد : دوربين فرج حيدري با سليقه يي قابل تحسين، ليلا حاتمي را در يکي از بهترين نقش آفريني هاي زنان تاريخ سينماي ايران (حتي بهتر از نادره اجاره نشين ها، گلچهره سجاديه دندان مار، نيکي کريمي سارا و هديه تهراني چهارشنبه سوري) در قاب خود مي گيرد. ليلا حاتمي آرام و غمزده، در سکوت يا هنگام گفتن ديالوگ، نوعي از بازيگري را رقم مي زند که از سقف و ظرفيت سينماي ايران فراتر است.

/یکی از بهترین بازیهای سینمایی /

 

 الهام طهماسبی  دیگر  منتقد سینما درروز نامه اعتماد درباره بازی لیلا حاتمی در هرشب تنهایی نوشته است :چيزي که پس از شخصيت پردازي ظريف و زيباي عطيه به آن هويت داده، بازي دلنشين و ديدني ليلا حاتمي است که در کنار کارگرداني استادانه صدرعاملي، توانسته يکي از بهترين بازي هاي سينمايي اش را ارائه دهد.

 /خطر کلیشه ای شدن /

 

 خانم طهماسبی درادامه مطلب خود می نویسد :نقش عطيه با وجود سادگي ظاهري نقش دشواري است که اگر با ظرافت هاي بازي، حرکاتي، ميميک و لحن دوست داشتني ليلا حاتمي همراه نمي شد ممکن بود تبديل به يکي از هزار شخصيت کليشه يي زني سرطاني شود که کاملاً تک بعدي و تخت بوده و بارها در فيلم هاي مختلفي ديده ايم.

/معصومیت لیلا حاتمی/

 محسن آزرم  منتقد سینما نیز در مطلب دیگری می نویسد :«هرشب تنهایی»، به‌هرحال، دوتا بازیِ قابلِ قبول دارد [لیلا حاتمی و حامد بهداد]. خسرو نقیبی نیز در یادداشتی  بااشاره به فیلم هرشب تنهایی و بازی لیلاحاتمی یاد آور می شود :هرشب تنهایی جبران همه بی‌خوابی دوسه روز اخیرم که خستگی را گرفت و جایش انرژی بی‌پایانی جایگزین کرد که فعلا تا دو سه روز می‌شود فیلم بد دید و یاد کلوزآپ‌های بی‌نظیر رسول صدرعاملی و فرج حیدری از معصومیت لیلا حاتمی افتاد و دم نزد.

 

 

سوال :اصولا ًبازيگر آرامي هستيد. شايد يک علتش همين است. شايد يک جورهايي شبيه خودتان باشد.

جواب :بله، کار آدم هميشه شبيه خود آدم است.

پس چه جوري آدم مي‌تواند از خودش جدا شود؟

مثل اين مي‌ماند که چند فيلمساز از يک موضوع واحد فيلم بسازند. فيلم‌هايشان با هم فرق خواهد کرد. حالا يک نقش را چند بازيگر بازي مي‌کنند. هر کسي از نگاه خودش آن نقش را بازي مي‌کند. به همين دليل هم مي‌شود کار آن آدم. کله تو، تويي ديگه!

 (گفت وگوی فرانک آرتا بالیلا حاتمی در صنعت سینما)

 

 ظاهراً خيلي حوصله بحث و جدل هم نداريد؟

بله و در عين حال لج‌باز هم هستم. بي‌خودي ممکن است حرصي شوم.

فکر نمي‌کنيد اين روي کارتان تاثير منفي بگذارد؟

چرا، همين‌طور است. خيلي لطمه مي‌زند. همان چيزي است که بسياري مي‌گويند خيلي حساسم و درست هم مي‌گويند. ولي با اين حال نمي‌توانم در پشت صحنه کارم را از احساساتم جدا کنم، بنابراين تاثير مستقيم بر کارم مي‌گذارد.

اگر در طول کار کارگردان با شيوه کارتان موافق نبود آن‌وقت واکنش‌تان چيست؟

معلوم است. به خواسته کارگردان عمل مي‌کنم، چون فيلم و کار متعلق به اوست.

پس در چه صورت به شما برمي‌خورَد؟

نمي‌دانم. شايد بيشتر از کار درگير آداب معاشرت باشم. فقط هم من اين‌جوري نيستم. همه اين‌جوري‌اند. البته آدم بزرگ‌تر مي‌شود، بيشتر مي‌فهمد، با آدم‌هاي مختلف معاشرت مي‌کند و موقعيت‌هاي جديدي را تجربه مي‌کنند، چنان که اخيراً خودم فکر مي‌کنم خيلي از اين نظر بهتر شده‌ام. ولي جالب است که دوستان نزديکم به من مي‌گويند تو خيلي بي‌ادبي! نمي‌دانم قضيه چيست. شايد ادب من مدلش با ديگران فرق مي‌کند!

 (همان گفت وگو باماهنامه  صنعت سینما)

 /سینمای ایران بدون لیلاحاتمی چیزی کم داشت/

 

  مهرزاددانش از منتقدان سینمای ایران پیش از این باانتشار یادداشتی در نشریه مشق آفتاب در ابتدا پرسش جالبی را مطرح می کند بااین مضمون که   :فکر کنید اگر لیلا حاتمی هم مثل خیلی از فرزندان سینما گران ،راهی غیر از سینما بر می گزید سینمای ایران چیزی کم داشت ؟آیا لیلاحاتمی با حضور وشمایل خود انگاره جدیدی به سینمای ما افزود ؟ اگر در لیلا وشیدا و ارتفاع پست و سالاد فصل و هرشب تنهایی وبی پولی بازیگر دیگری در نقشهای زن اول فیلم ظاهر می شد چیزی جابجا می شد؟

 آقای دانش درادامه به این سوال پاسخ مثبت  می دهدو می نویسد : پاسخ به این سوالات مثبت است لیلا حاتمی هم مثل عده ای از بازیگران توانمند سینمای ما قابلیتهایی دارد که تا قبل از ظهورش کمتر می شد نمونه ای از آنها را در متن  سینما و حرفه بازیگری جستجو کرد . راستش اولین جلوه از چهره حاتمی برای بسیاری ،آن شمایل معصومانه ای است که از فیلم لیلای مهرجویی باقی مانده است .دختری جوان که با نگاهی مات به نا کجا آباد زل زده است و دهانش آن سان که دو دندان نیش جلویی اش پیداست نیمه باز مانده است : تداعی بارز از بهت ،پاکی و مظلومیت ،حاتمی از آخرین فیلمی که از او تا به حال دیده ایم  همین پرسونا را دارد. زنی ساده وبدون غل وغش که رفتارهای بی آلایشش در امور زندگی وشوهر داری و خانواده از قالبی خنثی به موقعیتی کنش مند می رسد و مرد مغرور فیلم را به وادی دیگری سوق می دهد . اصلا این جلوه اساسی حاتمی است .زنی که با همه شکنندگی و ضرافت ومعصومیتش ،در نهایت نیرویی رااز بطن موقعیت مظلومانه اش می پروراند و محیط پیرامونش را به وضعیت متفاوتی می افکند.

 /از لیلاتا شیدا/

 این روندی بود که از نظر مهرزاددانش سینما گران ما از همان اولین حضور جدی حاتمی در سینما که با لیلا رقم خورد از شمایل و پرسونای او استخراج کرده بودند و کما بیش در قالب فیلمها از آن بهره می گرفتند . در شیدا مرد فیلم تمام شهررا گشت و به دنبال صدای او وسرانجام او از پس پرده به در آمد و با صدایش معجزه آفرید .

 /آب و آتش وارتفاع پست /

 در آب و آتش معصومیت از دست رفته ای راالقا کرد که هنوز با مظلومیت عجین بود مظلومیتی که اگر چه به مرگ منتهی شد اما تاثیری شگرف برروی مردداستان داشت .در ارتفاع پست نیز به گفته آقای دانش باز در پشت پرده بود و با دادن اسلحه ای که پنهان کرده بود به شوهرش روند حوادث اثررا به اوج رساند.....

 /روشنفکری از طبقه متوسط/

 

 لیلا حاتمی معمولا ایفاگر نقش زنانی متعلق به طبقه متوسط و با حال و هوای روشنفکرانه است .اگر چه این روال را خود در هم شکسته است .ودر آثار دیگری چون آب و اتش سالاد فصل و مربای شیرین نوع دیگری از معصومیت را نشان مان داده است ولی کمتر کسی است که حضور اندیشناک اورا در سیمای زنی در دور دست و ایستگاه متروک و هرشب تنهایی و حکم فراموش کند و آنچه به این یاد کمک فراوان کرده است نقش آفرینیب هنرمندانه اش بود در سریال کیف انگلیسی که با توجه به تاثیر نه چندان مثبت شخصیت تحت ایفای نقش اش دردوری مرد داستان از خانواده اش شکل وشمایلی فم فتالی را به ذهن متبادر می ساخت .

/معصومیت له شده /

 اما سمپاتی فوق العاده ای که حاتمی در مخاطب برمی انگیخت هر گز وجوه منفی این موقعیت را پررنگ نکرد و نمای پایانی سریال که اورا درزمین بازی تنیس تنها نشان می داد باز مفهوم مظلومیت ومعصومیتی له شده را پیش رویمان گشود .

 /دلبسته به روزهای قدیم /

 

 بهاره رهنما درروز نامه اعتماد ملی صفحه ای داشت که در آن به سراغ گفت وگو کردن با آدمهای مشهور می رفت وبا آنها درباره فیلمهای محبوبشان صحبت می کرد .او یکبار به سراغ لیلا حاتمی هم می رود خواندن بخشهایی از این مصاحبه طولانی ،در شناخت بهتر لیلا حاتمی بدنیست :

بهاره رهنما : از نوع انتخاب وسايل خونه‌ات هم معلومه دلبستگي به روزهاي قديم اون سبك زندگي داري، روزهايي كه توي اكثر خونه‌ها بوي غذا مي‌پيچيد!

لیلاحاتمی :(مي‌خندد) تازه سعي كردم كه مدرنش كنم، اما آره اون جور زندگي مثل قديما رو دوست دارم، يعني مي‌گم لابد خب يك حكمتي بوده كه آدما اون جوري اون همه سال در آرامش زندگي كردند.

رهنما :اين نگرش رو اگر دختر علي حاتمي هم نبودي داشتي؟ يعني چقدر ذاتيه به نظرت؟

حاتمی :(فكر مي‌كند) آره به نظرم مقداريش مال خودمم هست ولي خب لابد نوع زندگي‌ام هم بي‌تاثير نبوده.

رهنما :و شايد مامانت، ببين مثلا من مامانم خيلي مامان خونه بود و در دسترس همه ما، خونه ما زيادي بوي غذا مي‌اومد هر روز، من اما همچنين مادري نشدم من زياد در دسترس نيستم، يك كم سركشم واسه زن توخونه بودن حالا لابد باز عوض مي‌شد و پريا يك خانم تمام‌عيار از آب درمياد، گاهي ما زن‌ها در تقابل با تصوير مادرمون هستيم.

حاتمی :نه در اين مورد مامانم تقريبا در دسترس بود يعني زياد آدم بيرون خونه نبود از اين بابت‌ها ازش راضي بودم اما خب ما هم با هم تفاوت‌هايي داريم و گاهي تفاوت‌هاي عقيده!

/آنقدر هیجان دادکه ..../

رهنما :اما مادرت زن پرشور و هيجان‌تريه از تو، درسته؟

لیلا حاتمی :درسته، اين هست اونقدر بهم هيجان داده كه من ديگه اهل هيجان نباشم.

/خشمگین از سریال مناسبتی/

لیلا حاتمی دوسال پیش بود که  پس از مدتها دوری از سینما ناگهان سراز یک سریال مناسبتی درآورد .سریالی که با همسرش علی مصفادر آن همبازی بود حاتمی پس از یکسال وخورده ای ازبازی کردن در آن سریال در اظهاراتی که آن را ماهنامه فیلم منتشر می کند عنوان می کند که  این صداقت را دارد که بگوید این کارش اشتباه بوده وحتی با وجود دستمزد کلانی که گرفته از حضورش درآن سریال راضی نیست .چون متن اولیه یک چیز دیگر بوده وسریالی که پخش شد یک چیز دیگر.در عین حال که می گوید از دیدن سریال خشمگین شده است .چون چند صحنه از بازی اش درسریال حذف شده والبته اینقدر منصف است که به کار گردان حق بدهد .

/عیار ۱۴ ودرباره الی/

 لیلا حاتمی قرار بود در فیلمهای شهبازی وفرهادی بازی کند .زمانی که پرویز شهبازی با او تماس گرفت کمر درد شدیدی داشت وامکان دیدار حضوری فراهم نشد .شهبازی با دانستن این موضوع زیاد پی گیر نشد .(حاتمی احساس می کند که در پی این ماجرا شهبازی از او رنجیده ).اما برای فیلم درباره الی چند بار به دفتر فیلم رفت او که باردار بود حساب روزها را می کرد و امیدوار بود این موضوع مانع کارش نشود .اما صحنه های پر تنش فیلم مناسب حالش نبود .اما اینقدراین نقش و فیلم برایش مهم بود که به فرهادی نگفته بود که بار دار است اما نشد.

 

 /قبول همکاری با کیمیایی به خاطر سختی هایش/

 

 ليلا حاتمي تجربه همکاری با فیلمسازمشهوری چون مسعود کیمیایی را نیز داشته است .خود او در زمان اکران فیلم حکم درباره بازی در فیلم کیمیایی  مي گويد :براي من از كودكي ،سينما با چند آدم معنا پيدا مي كرد كه يكي از آنها كيميايي بود. اين آدمها از نظر علاقه و خاطرات دوران كودكي براي من مانند خود سينما هستند .هميشه دوست داشتم در فيلمي از كيميايي بازي كنم ومهمتر ازايفاي نقشي در فيلم ،در توليد يك فيلم از كيميايي  نقش داشتن برايم مهم تر بود. هميشه دوست داشتم در فيلمي از كيميايي باشم حتي اگر فيلم خوبي نشود وآنرا دوست دارم
 مهمترين ويژگي كيميايي  از نظر ليلا حاتمي اين بود  كه در مقابل بازيگر قرارنمي گرفت .چون  توانايي هاي بازيگررا بيش از آن كه جلوي دوربين برود حدس زده .او از بازيگر توقع ندارد و مي خواهدبه او  كمك كند ‌‌. كيميايي  بازيگررا اذيت نمي كند وبراساس توانايي بازيگر صحنه را تغيير مي دهد.
 به گفته لیلا حاتمی کیمیایی دركاربابازيگر اهل خودنمايي نيست  وقتي حين بازي احتمالا اشتباهي رخ مي دهد سريع عكس العمل نشان نمي دهد  فضاي كاربا كيميايي درعين حال كه دقيق وحساب شده است راحت وفانتزي است سر صحنه او چيزي به نام علافي وجودندارد. 
 برايم ديالوگ گفتن و صحبت كردن در خيلي از صحنه ها خيلي سخت بود سختي كه خيلي دوست داشتم وچندش آور نبود وبه خاطر همين سختي ها بود كه در حكم بازي كردم .

 /چیزهایی هست که درباره لیلاحاتمی نمی دانید؟/
 

 لیلا حاتمی (زاده نهم مهر ۱۳۵۱ در شیراز) بازیگر سینما و تلویزیون ایران است. او تاکنون موفق به کسب دو جایزه در رشته‌ بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلمهای بی پولی (۱۳۸۷) و لیلا (۱۳۷۵) در جشنواره فیلم فجر شده است. در نهم مهر ١٣٥١ به دنیا آمد. پدرش علی حاتمی (کارگردان سرشناس سینمای ایران) و مادرش زری خوشکام (هنرپیشه سینما) بود.در رشتهٔ ریاضی فیزیک در تهران دیپلم گرفت. برای ادامهٔ تحصیل به لوزان سوئیس رفت. در دانشگاه پلی تکنیک در رشتهٔ برق شروع به تحصیل کرد. تحصیل در این رشته را پس از دو سال نیمه کاره رها کرد و به دانشگاه لوزان، سوئیس رفت و آن‌جا ادبیات فرانسه خواند. به علت بیماری پدرش در ۱۳۷۵ تحصیل را نیمه کاره رها کرد و به ایران بازگشت. در سال 1378 با علی مصفا ازدواج کرد.از آن پس در تهران زندگی می‌کند. وی دارای دو فرزند به نامهای مانی و عسل است.

 زندگی حرفه‌ای

 
اولین حضورش در سینما در نقش کودکی کمال‌الملک (در فیلم "کمال الملک" به کارگردانی پدرش علی حاتمی) بود. در سال ۱۳۷۰ در فیلم دلشدگان که آن هم ساختهٔ پدرش علی حاتمی بود ایفای نقش کرد و پس از آن در ۱۳۷۵ برای اولین بار در یک کار سینمایی در فیلمی که کارگردان‌اش پدرش نبود ( فیلم لیلا از داریوش مهرجویی) نقش یک زن نازا را ایفا کرد و برای آن دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را گرفت. فیلم موفق دیگر او آب و آتش بود که در آن نقش یک زن روسپی (مریم) را به خوبی اجرا کرد. بازی آتیلا پسیانی زوج و پسر عموی مریم از نکات درخشان دیگر فیلم بود.

او در بیشتر فیلم هایش نقش زنی از طبقات بالای اقتصادی یا فرهنگی جامعه، با روحیه خونسرد و شخصیت مستقل و محکم را بازی کرده است.

 

 جوایز

 
۱۳۷۵- برنده‌ دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن از پانزدهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم لیلا.
١٣٨٠- جایزهٔ بهترین بازیگر نقش زن در پنجمین جشن خانهٔ سینما برای بازی در فیلم آب و آتش.
١٣٨١ (۲۰۰۲)- جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اوّل زن از جشنواره فیلم مونترال، کانادا برای بازی در فیلم ایستگاه متروک گرفت. (اولین جایزه جهانی)
۱۳۸۷-برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در فیلم بی‌پولی.

 

 
 فیلم‌شناسی

  سینمایی
آسمان محبوب (داریوش مهرجویی، ۱۳۸۸)
چیزهایی هست که نمی‌دانی (فردین صاحب‌الزمانی، ۱۳۸۸)
پرسه در مه (بهرام توکلی، ۱۳۸۸)
چهل سالگی (علیرضا رئیسیان، ۱۳۸٧)
بی پولی (حمید نعمت الله، ۱۳۸٧)
هر شب تنهایی (رسول صدرعاملی، ۱۳۸۶)
شاعر زباله‌ها (محمد احمدی، ١٣٨٤)
حکم (مسعود کیمیایی، ١٣٨٣)
سالاد فصل (فریدون جیرانی، ١٣٨٣)
سیمای زنی در دور دست (علی مصفا، ١٣٨٢)
ارتفاع پست (ابراهیم حاتمی‌کیا، ١٣٨٠)
ایستگاه متروک (علیرضا رئیسیان، ٨٠-١٣٧٩)
مربای شیرین (مرضیه برومند، ١٣٧٩)
آب و آتش (فریدون جیرانی، ١٣٧٩)
میکس (داریوش مهرجویی، ١٣٧٨)
شیدا (کمال تبریزی، ١٣٧٧)
لیلا (داریوش مهرجویی، ١٣٧٦)
دلشدگان (علی حاتمی، ١٣٧٠)
کمال‌الملک (علی حاتمی، ١٣٦٣)
مجموعه تلویزیونی
پریدخت (سامان مقدم. ۱۳۸۶)
کیف انگلیسی (سیدضیاءالدین‌دری، ١٣٧٨)

 چسب زدن مسئوولان برسر مجسمه ای که شکسته شد!
 محمد تاجیک :بخش مسابقه دومین دوره جشنواره هنرهای تجسمی در حالی از چند روز گذشته در موسسه فرهنگی هنری صبا آغاز به کار کردکه خبرهای عجیب و غریبی از حواشی این رویداد فرهنگی منتشر شده است.
 
/چسبی برای مجسمه شکسته شده /

یکی از هنرمندان  مجسمه‌سازی که دراین جشنواره شرکت کرده از شكسته شدن مجسمه‌اش به شدت شکایت کرده و گفته است :سر مجسمه او شكسته شده بود و سپس مسوولان آن را با چسب چسبانده بودند و چسب مايع برروي بدنه مجسمه ريخته بود.
 

 زهرا شاهپوري هنرمندي دیگری که  اثرش را در نمايشگاه پيدا نكرده است به خبرنگار ايسنا، گفته است  كه از او خواسته‌اند تا روز آينده يك‌بار ديگر از كار خود دفاع كند تا شايد كارش را در نمايشگاه نصب كنند، اين درحالي بود كه اثر او در گزارش تصويري كتابچه نمايشگاه چاپ شده بود.

 /هنرمندان دربه در به دنبال آثار خود/

بر اساس گزارش خبرگزاری  ايسنا،آثار بخش رقابتي جشنواره‌ي تجسمي فجر در طبقات مختلف صبا به نمايش درآمده بودند و در ميان آنها آثاري بودند كه مشخصات هنرمند در آن‌ها قيد نشده بود و از سوي ديگر برخي هنرمندان حاضر به دنبال آن بودند كه مشخصات خود را بر روي آثارشان نصب كنند.

در گوشه‌اي ديگري از نمايشگاه، هنرمندي به دنبال تابلوي نقاشي خود مي‌گردد، بعد از نيم‌ساعت چرخيدن در سالن نمايشگاه به اين نتيجه مي‌رسد كه اصلا تابلوي او در نمايشگاه نصب نشده است.
اين درحالي است كه به او گفته شده بود كارش به مرحله‌ي مسابقه راه‌يافته است.

 دومين جشنواره بين‌المللي هنرهاي تجسمي فجر از روز 12 بهمن‌ماه در موزه هنرهاي معاصرتهران، ‌موسسه فرهنگي – هنري صبا، ‌فرهنگسراي نياوران و همچنين در مراکز چهار استان افتتاح شده و تا روز 12 اسفندماه ادامه دارد.
موسسه فرهنگي هنري صبا به مدت يکماه نگارخانه هاي خود را ميزبان اين جشنواره خواهد کرد تا بخشي از فرآيند رو به رشد هنرهاي تجسمي و پيشگامي هنرمندان خلاق اين سرزمين را در سالهاي اخير به نمايش بگذارد.

 

پیش بینی مهرجویی درباره جایزه دادن به خودشان درست از کار در آمد 
  
 
 
 محمد تاجیک : در حالی که درروز گذشته اسامی نامزدهای جشنواره فیلم فجر از سوی رسانه ها اعلام شد غیبت جدیدترین ساخته داریوش مهرجویی کار گردان مشهور سینمای ایران در میان نامزدها تعجب بسیاری را برانگیخته است  .
 فیلم  «طهران تهران» داریوش مهرجویی و مهدی کرم‌پور، از جمله فیلمهایی است که در هیچ یک از رشته ها نامزد دریافت جایزه نشده است .
در میان محافل سینمایی شایع شده است که هیات داوران جشنواره فیلم فجر به خاطر اظهارات اخیر مهرجویی درباره جشنواره دست به تلافی زده و فیلم مهرجویی  را شایسته نامزد شدن در یک رشته را ندانسته است .
 
/داوران اینچنینی جشنواره ای بی بنیه؟!/
 
 آقای مهرجویی در گفت وگویی پیش از برگزاری جشنواره فیلم فجر گفته بود :معلوم است که داوری جشنواره فیلم فجر را قبول نمی کنم . جشنواره اینچنینی داوری اینچنینی هم می خواهد .این جشنواره بی بنیه تر از آن است که بخواهم درباره آن صحبت کنم ودر شرایطی که چنین هیات انتخابی فعالیت می کند بهتر است بحثی راجع به آن نکنیم.

  این کار گردان مطرح سینما درادامه صحبتهای خود گفته بود :ببینید در شرایطی که نسبت به این جشنواره از طرف یزرگترین سینماگران ایرانی بی اعتنایی می شود .دیگر بحثی نمی ماند،در ضمن جشنواره ربطی به سینما ندارد ،سینماگرها کار خودشان را می کنند ،فیلمشان را می سازند....
 
/پیش بینی های صحیح آقای مهرجویی /

داریوش مهرجویی درهمین مصاحبه پیش بینی جالبی کرده بود .او در پاسخ به سوالی که  پس جشنواره چه می شود ؟گفته بود : هیچ عده ای می آیند خودشان را تشویق می کنند ،به خودشان جایزه می دهند و بعد هم کلی خبر می روند که استقبال بی نظیر از جشنواره و.... انتظاری نمی رود .
 به نظر می رسد داریوش مهرجویی پیش بینی دقیقی کرده بود .آنجا که می گوید به خودشان جایزه می دهند درواقع دقیقا درست از کار در آمده است چون فیلمهایی چون ملک سلیمان ،شب واقعه و... که دولتی ترین فیلمهای جشنواره هستند رکورددار دریافت جایزه از فجر شده اند.از سویی دیگر رکورددار شدن فیلمهای دولتی حتی اعتراض سایت اصولگرای جهان را نیز برانگیخته است .

 
 باید دید درروزهای آینده چه واکنشی از سوی دست اندرکاران جشنواره ودیگران  نسبت به نادیده گرفتن فیلم آقای مهرجویی در جشنواره امسال صورت می گیرد.

 /استقبال منتقدان/
 این در حالیست که فیلم آقای مهرجویی با استقبال گسترده منتقدان ومردم مواجه شده است .
امیر قادری از منتقدان مشهور سینما دریادداشتی درروزنامه تهران امروز این فیلم را شاهکاری بی همتا خوانده ونوشته : تا حالا که اپیزود داریوش مهرجویی در فیلم «طهران، تهران» شاهکاری بوده بی‌همتا. درباره‌اش به وقتش باید بنویسیم. دیگر اینكه اين یک فیلم نیست. مهرجویی کم‌کم دارد شبیه عرفایی می‌شود که در کتاب‌ها آمده که مثلا از فلان شهر می‌گذشتند و حرفی می‌گفتند و ملت دگرگون می‌شدند.
 
 /از طلا هم بیشتر می ارزد/
 

امیر قادری در یادداشت دیگری درروزنامه اعتماد می نویسد :  اين داريوش مهرجويي از طلا هم بيشتر مي ارزد. با تک تک نفس هايش. شور و اشتياق و وجد همه ما بعد از طهران، تهران، وصف ناشدني است. انگار روي هوا معلق هستيم. جاي شما در ارتفاع چند ده متري بالاي شهر تهران، روي برج ميلاد و کاخ جشنواره، خالي است. جادوي مهرجويي تک تک آجرهاي اين شهر را جواهر مي کند. اينجا همه چيز به هم مي رسد. استاد مي داند در اين شرايط اگر رسالتي در کار باشد و تعهدي؛ تزريق اين شور و نشاط و وجدي است که ساختگي و جعلي و ادايي نيست. شخصاً فکر مي کردم بعد از سنتوري، کار استاد ساخته شده است. که او هم به جمع ما آدم هاي شکست خورده نااميد پيوسته است. که زخم خورده و رهاشده از به باد رفتن فيلم درجه يک اش، زانوي غم به بغل گرفته و حالا وقت انتقام گرفتن و نفرت ورزيدنش است. که ديگر خبري از شور و وجد مهمان مامان نخواهد بود. استاد اما حالا با شاهکاري برگشته که انوار مهر و محبتش، نه فقط آن خانه جنوب شهر، که تمام تهران را دربر گرفته است. او حالا در سير معمول مبارزه و تعهد و شکل و شمايل روشنفکري در اين مملکت، راه تازه يي يافته است. اصلاً انشعاب کرده است. انسانگرايي والاي مهرجويي ربطي به فرافکني هاي معمول عقده ها در اين مملکت ندارد. در طهران، تهران، او آزاد و رها، روي ابرها، بر فراز اين شهر پرواز مي کند، مرگ و بيماري و نداري را به سخره مي گيرد و خانه را دوباره مي سازد. اصلاً اعتقاد دارد اگر توليد و ساختني در کار باشد، راهش همين است. چند سال پيش درباره اش مي گفتيم او انرژي موجود در ذات هنر مبتذل و امر جمعي را آزاد کرده است و حالا ديگر کار از اين حرف ها گذشته. حالا در فيلم هاي استاد شکل هاي مختلف هنري و گونه هاي مختلف زيستي و گرايش هاي گوناگون ايدئولوژيک، چنان همزيستي غريبي يافته اند که حتي توصيفش ممکن نيست. براي درک و توضيح و تفسير فيلم تازه مهرجويي ابزار تازه يي نياز داريم. به شيوه هاي نويني از نقد. طبقه بندي ها و حتي روش هاي مختلف توصيف معمول ديگر جواب نمي دهد.

دیروز پس از مدتها با خانم تهمینه میلانی صحبت کردم .خانم میلانی می گفت به منتقدان فیلمش پیغامی بدم وبه نقل از او از آنها تشکر کنم چون با نقدهای منفی شان باعث شدند تماشاگران بیشتری برای تماشای فیلمش تحریک شوند!

 

 محمد قوچانی سر دبیر نشریه ایران دخت نوشت  : به نام اکبر گنجی که می رسم نمی توانیم از محسن مخملباف هم یاد نکنیم که فیلمساز محبوب وجنجالی عصر نوجوانی ما بود و با دیگر خاطرات دهه شصت بر باد بال نشست و از یاد رفت .این روزها دیگر کمتر کسی از آثاری چون دستفروش، بایسیکل ران و ناصر الدین شاه آکتور سینما یاد می کند وهمه مخملباف را به نامه ها ونوشته های این روزهایش می شناسند که دیگر اثری از آن ظرافت هنری در آثارش نمانده وتنها مواضع سیاسی است که در کار هایش فریاد می زند .

 محسن مخملباف که روزی شاهکاری همچون جراحی روح ورمان باغ بلور را می نوشت ،هم او که ما حتی تا "نوبت عاشقی " اش از او دفاع می کردیم سالهاست که ترجیح می دهد به جای فیلمسازی و داستان نویسی به علاقه اصلی اش که که بیانیه نویسی و شعار سازی است بپردازد .

  اما به همان اندازه که محسن مخملباف باهمه علایق پیدا و پنهان اش در تبدیل یک فیلمساز موثر به فعال سیاسی ناموفق موثر است افرادی که زمینه فیلمسازی او را فراهم نکردند هم دراین از دست دادن یک سرمایه هنری مقصرند .

 اگر همان اتفاقی که امروز برای حاتمی کیا افتاده واثر بی نظیرش به رنگ ارغوان از توقیف رهایی یافته است درباره محسن مخملباف هم رخ می داد هرگز اکنون به جای یک فیمساز محبوب با یک فعال سیاسی ناکام مواجه نبودیم .البته ابراهیم حاتمی کیا هم با هوشمندی اش در ایجاد این موقعیت موفق موثر است .نه تنها سیاستمداران که هنرمندان هم باید بدانند گاهی لازم است سکوت کنند.گاهی لازم است با سکوت فریاد کنند .

 یک بار دیگر هم در مجله شهروند امروز به بهانه نقد فیلم جنسیت وفلسفه حاتمی کیا و مخملباف را مقایسه کرده ام و این قیاس را تکرار می کنم تا مبادا دراین فضای سوئ تفاهم گمان شود که به جای محین مخملباف ،فرج الله سلحشور ویا مسعود ده نمکی را می پسندم .فرض کنید ابراهیم حاتمی کیا به عنوان هنرمندی محافظه کار شناخته شود که هنوز با نهادهای حکومتی همراهی می کند و آثاری می سازد که هم اصولگرایان آن را تحسین کنند وهم اصلاح طلبان آن را بستایند .فرض کنید که ابراهیم حاتمی کیا به این اتهام متصف شود که در هفت ماه اخیر با سکوت خود به اصلاح طلبان یا اصولگرایان کمک کرده ویا در حق آنها خیانت کرده است .فرض کنید اینکه ابراهیم حاتمی کیا با حمایت شهرداری تهران فیلم دعوت را بسازد و با حضور سید محمد خاتمی  آن را رونمایی کند نشان از دکان دونبش داشته باشد .این همه یعنی حاتمی کیا نه مخملباف است ونه ده نمکی .اما این همه می ارزد به اینکه برترین آثار سینمای سیاسی ایران امروز اثر ابراهیم حاتمی کیاست . انتخابات دوم خرداد ۷۶ را نمی توان بدون در نظر گرفتن فیلم آژانس شیشه ای تحلیل کرد ،انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ را نمی توان بدون به رنگ ارغوان فهمید .آژانس شیشه ای به نوعی نقد اصلاح طلبان بود در دوره حکمرانی اصلاح طلبان و به رنگ ارغوان به نوعی نقد اصولگرایان است  در دوره حکرانی اصولگرایان .حاتمی کیا نه اصلاح طلب است ونه اصولگرا . در تردید است ودر ترددو مگر کار هنرمند جز این است .

 

 محمد قوچانی در بخشهای دیگری از مقاله خود نوشته : اما اگر کسی بخواهد تاریخ دودهه اخیر را بنویسد اگر بخواهد از فراموشی نسل جنگ سخن بگوید مگر می تواند به از کرخه تاراین اشاره نکند ؟ اگر بخواهد از تبدیل فراموش شده های جنگ به نیروهای اعتراضی و تبدیل شدن حاکمیت به نهادی بوروکراتیک حرف بزند مگر می تواند آژانس شیشه ای را فراموش کند؟اگر بخواهد فاصله میان نسلها را یاد آوری کند و از شورش پسران علیه پدران یاد کند مگر می تواند موج مرده را نادیده بگیرد ؟اگر بخواهد جامعه منتظر را نشان دهد و احیای معنای مهدویت در جامعه را نشان دهد مگر می تواند بوی پیراهن یوسف را نبیند ؟اگر بخواهد تضادها وشکافهای اجتماعی وسر گشتگی جامعه ایران را نمایش دهد مگر می تواند ارتفاع پست رافراموش کند؟چه کسی می تواند هشدار های به نام پدر را در تاریخ نگاری موضوع هسته ای ایران ثبت نکند؟و سرانجام چه کسی می تواند به رنگ ارغوان را نبیند ؟

 فیلم ابراهیم حاتمی کیا را به لطف تهیه کننده اش نه بر پرده سینما که برروی صفحه تلویزیون دیدم قبل از جشنواره فیلم فجر .پرده شیشه ای اما تاب هنرنمایی بر پرده نقره ای را نداردو به نظرم اهمیت فیلم به رنگ ارغوان در آن دیده نمی شود اما عظمت فیلم تااندازه ای است تا پرده سینما صبر کنم و اگر جرات کردم آنچه را برای دیگران افسانه است و برای ما خاطره ،می نویسم .اما اگر بلیط جشنواره را دارید به رنگ ارغوان راازدست ندهید .چراکه ممکن است با همه الطاف آقای اسفندیار رحیم مشایی این فیلم هم با مخالفت همان کسانی مواجه شود که این روزها مخالف نمایش آثار ابراهیم حاتمی کیا در لبنان بودند و آن را تضعیف کننده روحیه مقاومت معرفی کردند .

 پس از دوم خرداد ۷۶وقتی خاتمی ومهاجرانی مجوز نمایش آژانس شیشه ای را دادندهیچ کس تعجب نمی کرد که فیلم استفاده مجوز نمایش می گیرد .اما پس از بیست ودوم خرداد ۸۸ هنگامی که {با مساعدت }مشایی و شمقدری به رنگ ارغوان پخش می شود با وجود شگفتی باید کاررییس دفتر رییس جمهوررا ارج گزارد که مهمترین فیلم سیاسی معاصررا آزاد کرد .همین مارا بس که اگر حاتمی کیا همین امروز اعلام بازنشستگی سینمایی کند باافتخار وداع گفته است اگر حاصل سکوت حاتمی کیا فیلمی به نام به رنگ ارغوان باشد سکوت او به هزار فریاد می ارزد .ای کاش محسن مخملباف هم اندکی صبر داشت و درایران می ماند وبه جای بیانیه ،قصه هایش را تبدیل به فیلم می کرد .شاید دراین صورت کمی متعهدانه تر به واقعیتها قصه هایش را می نوشت و فیلمهایش را می ساخت .

تكيه بر معنويت تنها راه مقابله سينماي ايران با هاليوود است

آرش فهيم
امسال، تعدادي از نويسندگان و هنرمندان عضو جنبش ضدصهيونيستي اروپا، به عنوان مهمان ويژه در جشنواره بين المللي فيلم فجر حضور يافتند. به همين مناسبت، با حضور 4نفر از اين افراد، در ميزگردي، سينماي صهيونيستي و راه حل تقابل جشنواره فيلم فجر ايران با اين جريان سينمايي را به بحث گذاشتيم. در اين ميزگرد- كه به دليل محدوديت وقت و برنامه هاي فشرده اين هنرمندان خارجي، فرصت طرح مبسوط مباحث فراهم نشد- ديودونه (كمدين و كارگردان سينما و تئاتر)، آنتوان ريباس (منتقد سينما، عضو سابق حزب كمونيست فرانسه كه تحت تاثير انقلاب اسلامي، مسلمان و شيعه شده است)، ماريا پونيه (نويسنده، فعال سياسي و از منكران هولوكاست)و... پيزانو (روزنامه نگار و رمان نويسي كه به عنوان بازيگر در چند فيلم فدريكو فليني هم نقش آفريني كرده است) حضور يافتند:
سوال: ابتدا بفرمائيد كه جايگاه هنر و به خصوص سينما در حزب ضدصهيونيست اروپا چيست؟
ديودونه: به طور مسلم، در اين حزب، توجه زيادي به هنر براي تاثيرگذاري بر افكار عمومي مي شود. ضمن اين كه اعضاي حزب ضدصهيونيسم اروپا، اكثرا دانشگاهيان، مترجمين يا هنرمندان هستند. مثل خود من كه يك هنرمند كمدين هستم و از اين طريق، موضوعات سياسي ممنوعه را بيان مي كنم.
ماريا پونيه: يكي از موضوعات مهم در اين حزب، توجه به كاربرد اينترنت است. چون در غرب، رسانه ها در كنترل صهيونيسم است. ما فيلم ها و كليپ هايي را مي سازيم، يا مقالات و مطالبي را مي نويسيم كه آن ها را از طريق اينترنت به نظر جهانيان مي رسانيم.
آنتوان ريباس: اول بايد يادآور شوم كه ما يك حزب نيستيم، بلكه يك جنبش ضدصهيونيستي هستيم. به طور طبيعي، يكي از نقاط اتكاي اين جنبش، مثل هر جنبش ديگري، فرهنگ وهنر است.
سئوال: چرا عليرغم اين كه تعداد بسيار زيادي از جشنواره هاي جهاني سينمايي، مدافع جنگ و صهيونيسم هستند، جشنواره هاي ضدصهيونيستي وجود ندارد؟
پيزانو: به خاطر اين كه مالك و رئيس جهان، صهيونيست ها و متحدان آن ها هستند. تمام سرمايه هاي جهان، در دست يك عده خاصي از صهيونيست هاست و اين جشنواره ها را نيز براي منافع خودشان برگزار مي كنند.
ماريا پونيه: مهم ترين مسئله، فشارهاي مالي بر دولت ها و جريانات ضدصهيونيستي است. در شرايطي كه صهيونيسم بر جهان حاكم است و يك كشور ضدصهيونيستي مثل ايران تحت محاصره اقتصادي است، آثار سينمايي اش به محض امكان انتشار و توزيع مي يابد. به همين دليل، وجود جشنواره هاي ضدصهيونيستي، بسيار دشوار است.
آنتوان ريباس: نخست بايد به اين مسئله اشاره كنم كه در 20، 30 سال گذشته، بين امپرياليسم و صهيونيسم، يك تلفيق ايجاد شده است و به همين دليل، جريانات رهايي بخش، نمي توانستند تشخيص دهند كه ابتدا بايد با كدام يك از آن ها مبارزه كنند. اما مبارزين غربي، امروز به اين نتيجه رسيده اند كه امپرياليسم، هيولايي است كه قلب آن صهيونيسم است. بنابراين براي نابودي اين هيولا، بايد قلب آن را هدف گرفت.
درباره صهيونيستي بودن جشنواره هاي جهاني و عدم وجود جشنواره هاي ضدصهيونيستي، يك نكته مهم اين است كه اختراع سينما و پيش رفت آن، توسط سرمايه داران يهودي انجام شد و آن ها توانستند با تزريق پول به اين هنر- صنعت، مسير آن را به سمت خاصي جهت ببخشند. در دهه هاي 20 و 30 ميلادي، سينما به صورت صهيونيزه شده در آمريكا شكل گرفت و در دهه هاي 40 و 50 با مسلط شدن سينماي آمريكا بر اروپا، سينماي صهيونيستي گسترش بيشتري يافت. بنابراين، خيلي ساده است كه چرا نمي توان يك جشنواره يا جريان سينماي ضدصهيونيستي در جهان داشت. چون توليد، توزيع و نمايش فيلم ها در غرب در دست صهيونيست هاست؛ سينما، يك صنعت بسيار پول ساز است كه آن ها ضمن تأمين منافع مادي خود، پروژه صهيونيستي را توسعه مي دهند. به خاطر همين مسئله، جريان ديگري در سينما نمي تواند در مقابل آن ها بايستد و ادامه حيات دهد. سينما، در جنگ ايدئولوژيك و تبليغاتي، نقش بسيار مهم و عمده اي دارد. به طور مثال، در دوران جنگ سرد، در بين سال هاي 1947 تا 1985، اتحاد جماهير شوروي (سابق) براي نفوذ دادن فيلم هايش در اروپا، يكي از سينماهاي فرانسه را خريد تا فيلم هايش را در آن نمايش دهد. اما به خاطر تسلط آمريكا، فيلم هاي سياسي شوروي نمي توانستند در آن سينما به نمايش دربيايند و فقط فيلم هاي كمدي و بي خاصيت روسي در آنجا نمايش داده مي شد. در بين سال هاي 1930 تا 1980 سينماي وسترن جريان يافت، كه وسترن در اصل، تاريخ صهيونيسم است.
ديودونه: اين مسئله، ناشي از استراتژي سلطه، براي تسلط بر فرهنگ و جنگ با فرهنگ هاست. اگر بخواهيم خوب تفسير كنيم، بايد بگوئيم، صهيونيسم يعني سينما. چون بر پايه دروغ بنا شده است. در جلسه اي، «شمقدري» معاون سينمايي ايران به نكته جالبي اشاره كرد؛ حادثه 11 سپتامبر خودش يك فيلم بود. بنابراين بايد گفت كه سينماي صهيونيستي دروغ است، همان طور كه خود صهيونيسم دروغ است. به همين دليل هم سينما اين همه براي صهيونيست ها جذابيت دارد. چون براساس واقعيت بنا نشده است.
سؤال: جشنواره فيلم فجر، چگونه مي تواند در عرصه سينما، در مقابل صهيونيسم بايستد و تبديل به همايشي بين المللي با حضور فيلمسازان صلح طلب و ضدصهيونيست شود؟
- پيزانو: از مشخصات سينماي ايران و جشنواره فيلم فجر، اين است كه برپايه اصول و ارزش هاي انساني و معنوي قرار دارد. برعكس سينماي صهيونيستي كه بر پايه دروغ بنا شده است. در جنگ بين معنويت و دروغ، در نهايت اين معنويت است كه پيروز خواهد شد. سينماي ايران و جشنواره فيلم فجر هم اگر مي خواهد در عرصه بين المللي پيروز باشد، بايد از ارزش ها و معنويات حمايت كند.
آنتوان ريباس: اين درست است كه ما نمي توانيم در مقابل سينماي هاليوودي و صهيونيستي، به طور پاياپاي رقابت كنيم. اما يك شرايط جديدي در غرب ايجاد شده است كه فضاي تازه اي را به وجود آورده است. گسترش اينترنت و دي وي دي، به نفع ماست. چون از اين طريق هم مي توانيم آثار خودمان را به مردم دنيا عرضه كنيم. نبايد فقط خودمان را به جشنواره ها محدود كنيم و بخواهيم، تنها با آن در مقابل سينماي صهيونيستي بايستيم. تا چند سال پيش، اگر كسي مي خواست تفكر سياسي خودش را بيان كند، بايد در روزنامه مي نوشت. اما الان با وجود اينترنت، مي توانيم ديدگاه هاي مورد نظر خودمان را پيش ببريم و بايد از اين فرصت استفاده كنيم.
ديودونه: صهيونيسم در حال جنگ با بشريت است و ما در حال دفاع هستيم. در اين جنگ، آن ها تكنيك دارند و ما معنويت و مشروعيت. آن ها ديگر به پايان خط رسيده اند. اينك نوبت ماست كه سينمايي براساس واقعيت را طراحي كنيم و جلو برويم و جلوي سينماي دروغ را بگيريم.

روز نامه امتیاز که روز نامه تخصصی در حوزه سینما محسوب می شود در جدید ترین شماره خود از اخراج خبر نگار زن خود  از سالن سینمای مطبوعات جشنواره فیلم فجر در برج میلاد خبر داده است .
به گزارش شفاف این روز نامه در گزارشی که آن را درصفحه اول خود نیز منتشر کرده است آورده است دبیر جشنواره فیلم فجر نهایت تلاش خود را برای رفع مشکل خبر نگاران انجام داده است ولی گویا نتیجه ای نداده است .
امتیاز درعین حال نوشته خبر نگار این روز نامه که به خاطر بدحجابی اخراج شده است پس از نذکرات ماموران پوشش خودرا درروزهای بعد اصلاح کرده و حتی دبیر جشنواره نیز اذعان می کند که نوع پوشش خبر نگار روز نامه امتیاز در مقایسه با روز قبل 80-90درصد اصلاح شده است .
 به نوشته این روزنامه سینمایی :دبیر جشنواره فیلم فجر و مدیر کل اداره نظارت وارزشیابی هر دو در جلسه ای با مدیر مسئول روزنامه امتیاز از برخوردهای قهری ماموران حراست اظهار تاسف کرده و قول مساعد می دهند که مشکل را برطرف کنند ....
 در همین حال مدیر مسئول روز نامه امتیاز باانتشار نامه ای خطاب به وزیر ارشاد نسبت به برخوردهای صورت گرفته با خبرنگار این روزنامه به شدت اعتراض کرده است .متن کامل این نامه در این روز نامه منتشر شده است .
مدیر مسئول روز نامه امتیاز در نامه خود خطاب به وزیر ارشاد نوشته :آیا خبر دارید که درزیر گوش شما برای خبرنگاران پرونده سازی می کنند و آنها را از پرداختن به رسالت خود باز می دارند ؟آیا می دانید در همین ساختمان بهارستان عکس خبرنگاران را مانند متهمان تحت تعقیب به دیوار می کوبند و حکم به اخراج آنها از مراکز فرهنگی وهنری می دهند؟
 در بخش دیگری از این نامه خطاب به سید محمد حسینی آمده است :ماموران حراست شما نه تنها به خبرنگار سردبیرو مدیرمسئول روز نامه امتیاز توهین می کنند بلکه آنقدر خودسر شده اندکه درستاد جشنواره فیلم فجر و جلوی چشم دبیر جشنواره فیلم فجر و همکارانشان ،می گویند حتی اگر لازم باشد روزنامه تان را می بندیم .آقای وزیر اگر قرار باشد هرکسی با سوئ استفاده از لباس و موقعیت شغلی خود مطبوعات رااین چنین تهدید کند پس جایگاه شما در وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی کجاست ؟