مرضیه رسولی: اینجا، یعنی این پله‌هایی كه می‌بینید و سهیل نفیسی روی یكی از آنها نشسته، پله‌های روبه‌روی تالار آبی كاخ نیاوران است. قبل از اینكه كنسرت سهیل نفیسی شروع شود، می‌شد نشست روی این پله‌ها و از هوای تمیز كاخ زیر سایه درختان بلندقدش لذت برد. انتظار شیرینی بود تا كنسرت شروع شود و سهیل نفیسی مثل همیشه یكه و تنها روی سن جلوی 400 نفر بنشیند كه بیشترشان ترانه‌های آلبوم «ری‌را» را از حفظ بودند. صدای گرم سهیل نفیسی و نوای پرسوز سازش اگرچه می‌خورد به دیوارهای تالار آبی، اكو می‌شد و برمی‌گشت و به صندلی‌های ردیف عقب و جلو به یك اندازه نصیب نمی‌رساند، اما انگار بی‌واسطه بود. انگار جلوی ساز سهیل نفیسی و دهان او میكروفونی نبود. بس كه پراحساس می‌خواند و بس كه صمیمی بود. از ری‌را خواند، آوازهای جنوبی ابراهیم منصفی را و از كارهای جدیدی كه هم شعرهای حافظ را داشت، هم احمد شاملو، هم مهدی اخوان‌ثالث، بهمن فرسی و پریسا دمندان. سهیل نفیسی از وقتی كه ری‌را منتشر شد، بار دوم بود كه كنسرت رسمی برگزار می‌كرد.